فلور باکتریایی نرمال دستگاه گوارش طیور

روده­ ی کوچک و بزرگ در دستگاه گوارش طیور به عنوان دو ناحیه­ ی حایز اهمیت از جنبه ­ی رشد

و سلامت در پرنده مطرح می­باشند.

میکروفلور دستگاه گوارش در پرندگان ترکیبی ست از باکتری، قارچ و پروتوزوآ که از این میان باکتری­ها میکروارگانیسم­ های غالب می­باشند.

دستگاه گوارش طیور تمامی شرایط مورد نیاز باکتری جهت کولونیزیشن از جمله محل­های اتصال،

اسیدیته ­ی مساعد، مواد غذایی و مسیری برای دفع مواد زاید را فراهم می نماید.

به هنگام هچ روده ها درگوارش  طیور تازه متولد شده نسبتاً استریل می­باشند.

کلونیزیشن میکروبی در دستگاه گوارش طیور با تماس با میکروبهای پوسته ی تخم، غذا خوردن و دیگر منابع محیطی در مدت کوتاهی پس از هچ آغاز می گردد.

طی این مرحله ی تکامل اولیه تا زمان عدم شکل گیری یک میکرو فلور ثابت، 

جوجه ها شدیداً نسبت به کولونیدیشن انواع میکروارگانیسم ها درون روده مستعد می باشند.

میکروفلور روده ها در تولید برخی ویتامین ها و مهم تر از آن تامین یک سد طبیعی در برابر باکتری های مضر وارد شده به بدن میزبان دارای نقش می باشند.

زمانی که جوجه ها در زیر یک مرغ هچ می شوند باکتری های موجود در مدفوع مرغ بالغ سالم منبع ایجاد یک میکروفلور مشابه در جوجه ها می باشد.

با پیدایش انکوباسیون مدرن جوجه در انکوباتور، جعبه ی جوجه و بستر مرغ داری در معرض اولین باکتری ها قرار می گیرد.

فلور نرمال روده ها شامل جمعیت باکتریایی متنوعی می باشد. 

برخی از این باکتری ها هوازی برخی بی هوازی و برخی بی هوازی اختیاری می باشند.

تمامی این باکتری ها در رقابت با یکدیگر جهت ادامه ی حیات به سر می برند.

با اشغال تمامی نواحی گیرنده ی قابل دسترس ، از جایگزینی باکتری های نا مطلوب جلوگیری می گردد،

چون این باکتری ها قادر به رقابت با فلور موجود نمی باشند.

جوجه ها به محض هچ شدن در تمامی سطوح روده ها عاری از میکروارگانیسم بودند.

۱۲-۶ ساعت پس از هچ اغلب گروه های معدودی از باکتری ها ( انترو کوکسی، انتروباکتریاسه، میکرو کوکسی و کورینه باکتریا ) یافت گردید

ولی تنها به تعداد کم موجود بودند.

یک افزایش قابل ملاحظه در تعداد انترو کوکسی و انتروباکتریا در سکوم در ۳۶-۱۲ ساعت پس از هچ مشاهده گردید

و این میکروارگایسم ها تقریباً به تعداد مشابهشان پس از دریافت غذا رسیدند.

با این وجود در این هنگام تنها افزایش کمی در تعداد این باکتری ها در دیگر سطوح دستگاه گوارش طیور مشاهده گردید .

این یافته ها تا اولین غذادهی ادامه یافت.

یک افزایش سریع در تعداد کل باکتری ها در دودنوم، روده ی میانی و رکتوم پس از اولین غذا دهی رخ داد

و تعداد طی ۲۴ ساعت بعد از غذا دهی به بیشترین میزان خود رسید (مدفوع ۱۰ ۸-۱۰۹ / g).

ماهیت فلور در تمامی نواحی مشابه زمان قبل از غذادهی بود. میکروکوکسی، کلستریدیا و باکتریوایدس نسبتا افزایش یافتند.

با رشد جوجه ها فلور به تدریج تغییر می کند.

فلور میکروبی دودنوم ،روده ی میانی و رکتوم جوجه ها ۱۳-۹ روز پس از غذا دهی تثبیت می گردد

اگر چه در سکوم این اتفاق دیر تر رخ می دهد.

فلور میکروبی تثبیت شده در جوجه ها ۳۲-۲۵ روز پس از غذا دهی به این قرار است:

در دودنوم لاکتوباسیل غالب ترین باکتری بود .

فلور روده ی میانی در مقایسه با دودنوم از درصد بالاتری از انتروکوکسی و انتروباکتریا برخوردار بود.

به جز برخی استثنات حضور باکتریوئیدس و بیفیدوباکتریا در دودنوم و روده ی میانی به اثبات نرسیده است.

رنج تعداد کل باکتری ها در سکوم ، مدفوع ۱۰ ۹-۱۰ ۱۰ /gمی باشد.

فلور سکوم با غالبیت عمده ی باکتریوئیدس و بیفیدوباکتریا مشخص می گردد

علاوه بر این انتروکوکسی و انتروباکتریا نیز همواره حضور دارند.

طبق تحقیقات صورت گرفته توسط اسمیت و کراب در ۱۹۸۸ در زمینه ی تکامل و اجزای فلور مدفوع طی هفته های اول زندگی،

در پایان روز اول تعداد کثیری از ای کولای ، کلستریدیا و انتروکوکسی حضور داشتند

که در روز بعد باکتریوئیدس و لاکتوباسیل به باکتری های فوق پیوستند

این دو نوع باکتری طی مدت کوتاهی بخش عمده ی فلور مدفوع را به خود اختصاص دادند.

با افزایش سن تغییرات قابل ملاحظه ی کمی وکیفی ایجاد گردید ،

پس از گذشت چندین ماه فلور مدفوع گونه های مختلف تشابهی یا یکدیگر ونیز با پرنده های خیلی جوان نداشت.

وجود تعداد زیاد و متنوع میکروارگانیسم در جوجه های تازه هچ شده در هچری های خصوصی و تجربی به اثبات رسید.

فکال انتروکوکسی، کلستریدیا ،انتروباکتریا، پدیوکوکسی و گاهی سودوموناس ائروژنوزا از نمونه ها جداسازی شدند

ولی لاکتو باسیل هیچگاه جداسازی نگردید.

بعد از ۱ روز غذا خوردن تعداد لاکتوباسیل ها در مدفوع متفاوت بود ولی در روز ۳ تعداد فراوانی در دستگاه گوارش طیور حضور داشتند.

کلستریدیا هیچگاه به عنوان بخش عمده ی فلور بی هوازی مطرح نبوده است.

کلستریدیا معمولا به میزان۱۰۲ تا ۱۰۴ /gموجود میباشد ولی از جوجه های با ۲ هفته سن در حدودا ۱۰۹ /gجداسازی شده است.

اسمیت دریافت که تغذیه ی جوجه های جوان با پروتئین بالا ( گوشت و استخوان ) مشوقی ست برای رشد کمپیلوباکترپرفرینجنس .

در روده ی کوچک فلور بالغ تیپیک طی ۲ هفته ی اول پس از هچ ثبیت می گردد

ولی فلور سکوم زمان بیشتری را جهت تکامل و شکل گیری می طلبد .

با اینکه ۱۰۱۰ -۱۰۱۱میکروارگانیسم از روز اول به بعد درون سکوم موجود می باشد

فلور در ابتدا تقریبا به طور کامل متشکل از فکال انترو کوکسی و باکتری کلی فرم می باشد

اگر چه کلستریدیا و باسیل نیز گاهی به تعداد قابل ملاحظه ای یافت می گردند.

تعداد لاکتوباسیل تقریبا پس از روز ۴ افزایش می یابد ،

یعنی زمانی که تعدادشان در حدود۱۰۸ /gتا ۱۰۹ / gباقی مانده و فلور هوازی به آرامی با بی هوازی جایگزین می گردد

و در حالی که انتروکوکسی مدفوع به زیر ۱۰۷ /gکاهش می یابد میزان باکتری کلی فرم نیز به زیر میزان ۱۰۸ /gسقوط می کند .

فلور بی هوازی به شکل گیری و تکامل ادامه داده و با پیچیدگی افزایش می یابد.

در پایان هفته ی اول تعداد بالایی کلستریدیا و برخی بی هوازی های بدون اسپور قابل جداسازی می باشند.

در هفته ی دوم کوکسی بی هوازی ( پپتو استرپتوکوکسی ) تعدادش از تمامی گروه های باکتریایی بیشتر می باشد

به طوری که ۳۰% جمعیت را تشکیل می دهند ولی هم زمان با رشد پرنده تعدادشان کاهش می یابد.

بیش از ۴۰ گونه ی مختلف از بی هوازی های بدون اسپور جداسازی شدند.

حداقل ۱۷ گونه ی نام گذاری شده ی کلستریدیا و تعدادی گونه های نام گذاری نشده از جوجه ، بوقلمون و قرقاول جداسازی شد.

از دیدگاه میکروبیولوژی روده را می توان به سه قسمت تقسیم نمود :

دودنوم و روده ی کوچک ، جایی که تعداد باکتری ها نسبتا پایین بوده و عموما کمتر از ۱۰۸ /gمی باشند.

سکوم ، جایی که تخمیر میکروبی قابل ملاحظه ای در این محل به وقوع می پیوندد و تعداد باکتری های حاضر تقریبا ۱۰۱۱/gمی باشد.

روده ی بزرگ ، که در اکثر پرندگان نسبتا کوتاه بوده و میکروارگانیس هایی را از روده ی کوچک و سکوم دربر می گیرد.

طی چند ساعت اول پس از هچ فکال انتروکوکسی ، انتروباکتریا و گاهی کلستریدیا را می توان از سکوم جدا نمود.

مقادیر بالایی از فکال انتروکوکسی و انتروباکتریا برای چندین روز در دودنوم و روده ی کوچک پابرجا می مانند .

لاکتوباسیل ها تنها در حدود روز ۳ تثبیت می گردند اما تا روز هفتم تماما جایگزین دیگر باکتری ها می شوند.

فکال انتروکوکسی اغلب به همراه لاکتوباسیل در روده ی کوچک یافت می شوند

اما مقادیر بسیار بالای کلی باکتریا و کلستریدیا غیر معمول می باشد.

فلور سکوم حهت تکامل نیازمند چندین هفته می باشد. از روز اول به بعد ۱۰۱۰ -۱۰۱۱ باکتری که تقریبا همگی شامل فکال انتروکوکسی

و کلی باکتریا به همراه لاکتو باسیل می باشند که به تدریج به تعدادشان افزوده می شود.

بعد از چهارمین روز هر سه گروه باکتریایی به تدریج با یک فلور بی هوازی جایگزین گشته و تعدادشان به زیر ۱۰۹ / gمی رسد.

فلور سکوم که به طور غالب متشکل از بی هوازی های اجباری می باشد برای چند هفته به تغییر ادامه میدهد.

تکامل میکروفلور نرمال در روده ی کوچک گوارش طیور

، سکوم و روده ی بزرگ در جوجه هایSPFطی یک دوره از زمان هچ تا سن ۸۴ روزگی مورد بررسی قرار گرفت.

در زمان هچ گونه باکتری یافت نگردید اما در روز سوم بیش از۱۰۷ فکال انتروکوکسی و کلی فرم ، ۱۰۴پروتئوس و ۱۰۵کلستریدیا در سکوم موجود بود.

در روز هفتم اینها با مقادیر مازاد ۱۰۷ /gپروتئوس همراه می شوند.

این گروه ها تنها گروه های بی هوازی اختیاری کلونیزه شده ی یافت شده در سکوم بودند.

بی هوازی ها در سکوم به آرامی کلونیزه می شوند .

یوباکتریوم ها تا قبل از روز ۱۰ ، باکتریوئیدس ها تا قبل از روز ۲۱ و لاکتو باسیل ها تا قبل از روز ۴۲ ظاهر نمی گردند.

دیگر بی هوازی ها ی( اسیدامینوکوکوس ها ، پپتواسترپتوکوکوس ها ، پروپیونی باکتریوم ها و مگاسفرا ها) یافت شده ناپایدار بوده

و در طول دوره ی آزمایش تنها یک یا دو بار جداسازی شدند.

توزیع گونه های باکتریایی در روده ی جوجه

الف) روده ی کوچک . تکامل فلور روده ی کوچک تنها مربوط به چهار گونه می باشد.

در ابتدا فکال انتروکوکسی و کلی فرم ها در روز ۳ کلونیزه می گردند

به ترتیب به مقادیر ۱۰۲و ۱۰۳ /gمی رسند که تا روز ۷ این میزان به ۱۰۷ /gافزایش می یابد.

تعداد این ارگانیسم ها تا روز ۴۲ که /G /spp.و یوباکتریوم ها به ترتیب به تعداد ۱۰۷ /gو ۱۰۸ /gمی رسد، ثابت می مانند.

ب ) سکوم . هیچ گونه باکتری در بدو هچ شدن وجود نداشت( روز ۱ ) ،

ولی تا روز سوم غلظت (۱۰۸ /g)بالایی از انتروکوکسی فکال و کلی فرم ها (شامل ای کلای) ایجاد گردید

و نیز تا روز هفتم بیش از۱۰۷ /gپروتئوس در محل حاضر بودند .

این سه دسته باکتری های بی هوازی اختیاری کلونیزه شده در سکوم می باشند .

بی هوازی ها به آهستگی در سکوم کلونیزه می گرند و تنها تعداد کمی از کلستریدیوم ها تا روز سوم جایگزین می شوند.

دیگر بی هوازی ها در اینتروال های مختلف قابل جداسازی بودند به طوری که یوباکتریوم ها ۱۰ روز ،

باکتریوئیدس ها ۲۱ روز و لاکتوباسیلوس ها ۲۴ روز بعد از هچ یافت شدند.

ج ) روده ی بزرگ . اجزای سازنده ی فلور باکتریایی روده ی بزرگ به شدت مشابه فلور باکتریایی سکوم می باشد

اما دانسیته ی جمعیت باکتریایی در مورد هر گونه تقریبا ۱۰ برابر بود. تنها یک مورد باکتری بی هوازی در روده ی بزرگ وجود دارد

که در سکوم یافت نمی شود که می توان به یوباکتریوم اشاره نمود که هم زمان از روده ی کوچک گوارش طیور نیز قابل جداسازی ست.

یک آنالیز بر روی باکتری های بی هوازی جداسازی شده از جوجه های دارای ۵ هفته سن انجام شد

تقسیم میکروارگانیسم ها بر اساس برخی معیار های مورفولوژیکی

میله ای های گرم مثبت ، سه گروه از میکروارگانیسم ها با ویژگی های مورفولوژیکیشان متمایز گشتند .

گروه ۱ های متشکل از میله های کوچک که مایل به رشد در زنجیره های نامنظم داشتند .

در گروه ۲ ارگانیسم تیپیک بیفیدوباکتریا بود و در گروه ۳ باکتری های تشکیل دهنده ی زنجیره های بلند سلولی قرار داشتند.

میله ای های خمیده ی گرم منفی ، این میکروارگانیسم ها که از نظر مورفولوژیکی مشابه اسپریلا می باشند

از لحاظ جدا سازی و خالص سازی مشکل ترین دسته ی باکتری ها به شمار می آیند.

تا کنون هیچ گونه مطالعه ای بر روی جزئیات این دسته صورت نگرفته است .

باکتری های گرم منفی بی هوازی تشکیل دهنده ی ۴۰% کل فلور می باشند.

میله ای های گرم مثبت بدون اسپور تقریبا به تعداد مساوی حضور دارند

اگرچه پپتواسرپتوکوکسی تشکیل دهنده ی ۱۵% کل فلور می باشد .

دیگر انواع میکروارگانیسم ها ی میله ای خمیده نیز حضور داشتند

ولی نه به مقداری که بتوان توزیع واقعی آنها را در سکوم مورد بررسی قرار داد.

:Investigations on the significance of the gastrointestinal flora for the immune system of  chickens (2002):Nasser Ali Abou Hashem Elsayed from Sharkia, Egypt

A MOLECULAR APPROACH TO UNDERSTANDING THE INTERRELATION BETWEEN THE MICROBIOMES IN THE LITTER AND INTESTINES OF COMMERCIAL BROILER CHICKENS(2009):

Michael David Cressman, B.S.*

THE AVIAN CECUM: A REVIEW:**MARY H. CLENCH AND JOHN R. MATHIAS*Factors Affecting Intestinal Health in Poultry*M. Yegani and D. R. Korver1