نقش پروبیوتیک ها در ارتقاء و کارایی واکسن های آبزی پروری

ماهی یک منبع حیاتی از مواد غذایی برای انسان است، همچنین منبع پروتئینی بسیار مهمی برای مناطقی که از نظر دامی نسبتا فقیر است میباشد. و پروبیوتیک های آبزیان جهت ارتقاء  و کارایی واکسن ها در آبزی پروری اهمیت فراوانی دارد.

آبزی پروری به عنوان سریع ترین بخش تولید مواد غذایی تکامل یافته روبه رشد و به عنوان یک جز مهم در

امنیت غذایی جهان توسعه یافته است.

بیماری های آبزیان

محدودیت اصلی در تولید آبزی پروری که باید در نظر گرفته شود بیماری های گوناگونی

است که توسط باکتری های پاتوژن مانند (باکتری های گرم منفی) آئروموناس، اوداردسیلا، فلاورباکتریوم، فرانسیسلافتوباکتریوم،

سیریکتریا، سودوموناس، ناسیباکولوم، ویبریو، ویرسینیا. (گرم مثبت) لاکتوکوکوس، رنی باکتریوم، استرپتوکوکوس و غیره ایجاد

میشود.

این باکتری ها باعث مرگ ومیر لارو میگو و ماهی و ایجاد خسارت های زیادی به این صنعت میباشند. به طور متداول ،

کنترل بیماری ها در آبزیان متکی بر استفاده از ترکیبات شیمیایی است.

استفاده بی رویه از آنتی بیوتیک ها در آبزی پروری در

سراسر دنیا ، منجر به توسعه باکتری های مقاوم به دارو شده است که این امر سبب شده کنترل و ریشه کنی عوامل بیماری زا را

دشوار ساخته است.

علاوه بر ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی، این احتمال وجود دارد که نفوذ دارو در فلور آبزی و حفظ و نگهداری آنها

توسط حیوانات آبزی منجر به ایجاد عوارض جانبی توسط دارو گردد. واکسن های مختلفی برای مقابله با بیماری های باکتریابی در

محیط کشت آبی گسترش ارائه شده است.

درسال های اخیر، پروبیوتیک های آبزیان نه فقط به عنوان جایگزین مناسب برای کنترل

که باعث ارتقائ کارایی و اثر بخشی Immunomodulant بیماری های آبزیان مورد استفاده قرار گرفته اند بلکه بعنوان یک

واکسن میشود در نظر گرفته شده اند.

مطالعات وسیعی نشان داده که پروبیوتیک های آبزیان با تحریک سیستم ایمنی بدن ماهی و میگو

اثر بخشی واکسن را افزایش داده است.

برای این منظور جهت دستیابی به نتایج و اثر بخشی بیشتر ، سازمان غذا و کشاورزی ایالات

متحده (FAO)استفاده از محرک های ایمنی زای غیر اختصاصی و همچنین استفاده همزمان پروبیوتیک آبزیان را برای بهبود کیفیت و ،

کنترل بیماری در آبزیان توصیه کرده است.