هرچند ذرت به عنوان متداول ترین دانه در جیره های خوراکی طیور در سراسر جهان در مقایسه با سایر غلات مانند گندم دارای تنوع کمتری در سطح مواد غذایی در نظر گرفته می شود.

اما گزارشات نشان می دهد  که در ۲۶ نمونه ذرت در یک منطقه جغرافیایی نسبتا کوچک میزان انرژی قابل متابولیسم از ۲۹۶۳ تا ۳۴۷۳ کیلو کالری / کیلوگرم متغیر است.(لسون و همکاران ۱۹۹۳)

به منظور مدیریت این تنوع موجود و بهبود هضم پذیری سطوح مواد مغذی می توان از آنزیم های اگزوژنوس (برون زا ) مانند :زایلاناز ، آمیلاز و پروتئاز بهره برد که استفاده از آنها امروزه به صورت فزاینده ای در جیره های بر پایه ذرت مورد استقبال  متخصصان و جیره نویسان قرار گرفته است.

جالب است بدانید سطح آرابینوزایلان های نامحلول نسبت به آرابینوزایلان های محلول تقریبا ۵۰ برابر است که بخش اصلی دیواره سلول را تشکیل می دهند که به منظور دسترسی به محتوای سلول نیاز به شکسته شدن و هضم آنزیمی دارند.

کربوهیدراز ها اجزای دیواره سلولی مانند آربینوزایلان های محول و نامحلول را تخریب کرده ، مواد مغذی کپسوله شده در داخل دیواره سلول را آزاد می کنند.

و دسترسی آنزیم های اندوژنوس (درون زا ) به محتوای سلول را بهبود می بخشند .

همچنین آنزیم هایی مانند آمیلاز و پروتئاز با تغییر در تولید آنزیم های پانکراس و ترشح میوسین می توانند منجر به افزایش سطح ترشح آنزیم های هضم کننده اندوژنوس شده و دفع اسید آمینه های اندوژنوس را کاهش دهند.

یکی دیگر از راهکارهای افزایش عملکرد هضم و جذب مواد مغذی به واسطه آنزیم ها ، کاهش ویسکوزیته مواد خوراکی در دستگاه گوارش است که منجر به بهبود هضم پذیری مواد مغذی و افزایش جذب خوراک می گردد.

توسعه دستگاه گوارش طیور در هفته اول زندگی که در بسیاری از مطالعات به عنوان کلید مهمی در الگوی رشد پرنده طی دوره رشد دارد.

طی این دوره که اندام گوارشی با سرعت بیشتری نسبت به دیگر اندام بدن رشد می کنند.

هر چند جذب دهانی مواد مغذی به تحریک رشد دستگاه گوارش کمک می کند اما محدودیت یا فقدان برخی آنزیم های پانکراسی در روزهای اول پرورش منجر به محدود شدن رشد اولیه و جاماندن از الگوی رشد بهینه می گردد.

بسیاری از پژوهش ها کاهش ترشح آنزیم آمیلاز به نسبت هر گرم خوراک در هفته اول و ادامه این کمبود طی ۳ هفته اول را نشان داده اند.

بنابراین این کمبود می تواند توسط یک منبع برون زای آمیلاز برای مطابقت با نیاز پرندگان و بهبود عملکرد در اوایل زندگی تامین گردد.

تعداد قابل توجهی از مطالعات ، اثرات مفید آمیلاز و پروتئاز بر رشد و بازده خوراک جوجه ها هنگام افزودن به جیره های خوراک نشان داده است.

مطالعات اخیر نشان داده است که افزودن مخلوطی از آمیلاز ، پروتئاز و زایلاناز به خوراک باعث بهبود شرایط پرنده های تغذیه شده با جیره های بر پایه ذرت سویا می گردد. 

که نشان دهنده محدود بودن منابع اندوژنوس و کمبود آنزیم های لازم برای هضم بهینه در پرندگان جوان می باشد.

نشاسته گیاهان پلیمری از گلوکز است که از پیوند های ۱-۴،∝ و ۱-۶،∝ تشکیل شده است. 

با وجود پیوند های ۴-۱،∝ بین مونومرهای گلوکز ،  پلیمر حاصل آمیلوز نامیده می شود.

در حالی که وقتی پیوندهای ۶-۱،∝ عامل اتصال مونومرهای گلوکز باشد.

پلیمر حاصل به عنوان آمیلوپکتین نامیده می شود.

نسبت بین آمیلوز و آمیلوپکتین در نشاسته مشخص می کندکه نشاسته می تواند به عنوان مومی یا ” آمیلوز زیاد ” دسته بندی شود که این نسبت در انواع دانه های غلات متفاوت است.

ذرت مومی ممکن است حاوی ۹۹% آمیلوپکتین باشد ، در حالی که نشاسته ذرت آمیلوز بالا ممکن است حاوی بیش از ۷۰% آمیلوز باشد.

علاوه بر این ناهمگنی قابل توجهی در اندازه دانه های نشاسته در دانه های گیاهان مختلف و در طبیعت ساختار میکرو و ماکرو بلور های نشاسته وجود دارد که بر کیفیت هضم نسبت مستقیم دارد.

فرایند هضم نشاسته با هیدرولیز اولیه توسط آمیلازهای اندوژنوس آغاز و توسط آنزیم های روده ای (سلول های شانه ای) مالتاز و ایزو مالتراز تکمیل می شود.

و گلوکز حاصل از این هضم ، از طریق سیستم های انتقال وابسته به سدیم برای متابولیسم نهایی از طریق چرخه اسید سیتریک جذب می شود.

از آنجا که بیشتر جیره های های غذایی طیور حاوی ۴۰۰- ۵۰۰ گرم در کیلوگرم نشاسته هستند، 

موفقیت در تبدیل این نشاسته مصرفی به گلوکز برای وضعیت انرژی پرنده به ویژه در حیوانات مسن با مصرف بیشتر نشاسته ، بسیار مهم است.

بنابراین ، عواملی که هضم نشاسته را به تاخیر انداخته یا مانع آن می شوند ، تاثیر زیادی در ارزش انرژی یک جیره غذایی خاص دارند.

از جمله این عوامل می توان به ماهیت کریستال های نشاسته ، میزان آسیب نشاسته درطی فرآیند هیدروترمال خوراک ، فاکتورهای مهار کننده عملکرد بهینه آمیلازهای اندوژنوس و عوامل مربوط به استخراج گلوکز از لومن ( از طریق انتقال وابسته به Na ) اشاره کرد.